मालेको अन्तिम संझनामा !

अन्तत मैले मालेलाई बालुवाको थुप्रो  नजिकैको आलिमा हाम्रो घर भन्दा केहि पर पाएँ । ऊसले मुख आँ गरिरहेको थियो । सामान्य भन्दा सानो आँखा अनि ठुलो शरिर थियो मालेको । तेसैले मैले उसको आँखा देखिन, खुला थियो वा चिम्लिएको थियो ।  हिजो रातभर परेको पानि ले ऊसको जिउ पुरै भिजेर ढाडिन थालेको थियो ।

सामान्य दिनमा, सामान्यतया म बिहानको सात बजे भन्दा अगाडि ऊठेको थाहा छैन । आज बिहानै पाँच बजे बाटै बेचैनि भयो । हिजो राति पनि अबेर करिब दुई बजे निदाएको थिएँ । मैले गरेको अनुरोध स्विकार गरेर "Snehas Care" नामक संस्थाले मालेलाई उपचार गर्न आउन आज समय दिएका थिए । अबेर राति कुकुरलाइ खोजेर बानेर राखिदिनुहोला भन्ने सन्देश पाएपछि मलाई झनै बेचैनि भयो कतै कुकुर भोलि पाईएन भने । तेसैले पाँच बजेबाट ओछ्यानमा छटपटाएर ऊठ्न मन लागेको मैले छ बजे ऊठेर बेतमासमा गाँउ डुल्न थालें । मालेलाई खोज्न थालें ।

छिमेकि अन्टिहरुलाई, कसैलाई ब्युझाउँदै, कसैलाई बोलाउँदै मालेलाई देख्नुभयो भने मलाई खबर गरिदिनुहोला भन्न थालें ।

अन्तत मैले आफैंले मालेलाई पाएँ तर माले अब पहिला जस्तो हिड्दैन थियो, पहिले जस्तो निडर अनि मलाई देखेर सामान्य खु:शी दर्शाउने सुचक पुच्छर हल्लिएको थिएन । उ लम्पसार मुख आँ गरेर पानिमा ढाडिएर लडिरहेको थियो ।

करिब आधा जिबन २३ घन्टा सिक्रिमा बाँधिएर  कुखुराको चोरि को सुचना दिनको लागि कुखुरा पालकको छाप्रो अगाडि, घाम , पानिमा बितायो । आधा जिबन स्वत्नत्र हिँड्दा सबैको खेदाई, लखेटाई, ढुङ्गा हिर्काई,  भोक र अन्तत शरिरमा लागेको सामान्य चोटको उपचार नपाउँदा घाऊ फैलिएर दर्दनाक अबस्थामा पिडा भोगेर मृत्यु भयो ।

आज ऊसको कुनै भब्य सम्मान जनक अन्तेष्टि कार्यक्रम छैन, किनकि ऊ सच्चा भक्त, ईमानदार अनि प्रेमि थियो ।