जनाबरहरुको हकहितको लागि ।

जनाबरहरुको हकहितको लागि ।

यो शहर मेरो होईन । 

झम्टेर छोप्नेहरुको हो । 

यो सडक मेरो होईन । 

कुद्नेहरुको हो । 

मत शहरमा मान्छेहरु 

देख्न छाडिसकें । 

आबेग र रफ्तारनै छ । 

यो शहर मेरै हो । 

तर म यो शहरको होईन । 

त्यो रफ्तार मेरै थियो । 

दौडाई माथि पछि परेछ । 

त्यो स्वतनत्रता मेरै थियो । 

कुल्चिएर सिनो भएछ । 

भैगो,

यो शहर मेरो होईन रहेछ । 

लम्केर कुद्नेहरुको । 

यो सडक मेरो होईन । 

कुदाउनेहरुको । 

Written by : Ruman A'mant
© Ruman A'mant

माईक

आज भन्दा करिब ४ -५ महिना अघि , मैले नाम दिएको 'माईक' आएको थियो हाम्रो घरमा । करिब करिब मर्ने अबस्थामा अति चिसोमा हावा अनि हिऊ पर्ला जस्तो चिसो साँझमा आएर हाम्रो पिँडिमा सुतेको थियो , मैले खुवाए , तातोमा सुताए । बिस्तारै बढ्यो । मेरो जेसिकालाई कत्ति पनि मन परेको थिएन । तैपनि मैले खुवाउन छोडिन । एक दिन साथि सँग खेलेर सरुवा रोग जिउमा सल्काएर आएछ । लुतो । मैले एक जना भेटेनरि डाक्टर बोलाएर सुई दिन सकेको भए मलाई पश्चाताप हुने थियन । तर मेरो गिब अर्थतन्त्रको पैसा त ९६ = 1 . के म सँग पैसा हुन्थो र सबै भात खाँदै सकिहाल्छ नि । तर आएको दिन देखि कुनै दिन घर नछोडेको र पिँढि मा सुतेको माईक ले लुतो आएको दिन देखि अकस्मात घर छोड्यो । फर्केर जम्मा १ दिन आयो । आज मलाइ थाहा छैन माईक छ कि छैन । तर माईक लाई सम्झेर माया लाग्यो किनकि आज निकै ठुलो बर्षाद भै'रहेको छ । माईक सँधै मेरो माया। अर्को जिबनमा कुनिल घरमा भएछु भने अबश्यनै भेटेनरि डाक्टर बोलाएर सुई दिने छु ।